Maak er je thuis van.

Thumbnail
De rivier vloeide koud en helder, overstromend met de gesmolten sneeuw van de ontluikende lente. De zonsondergang vestigde zich aan de overkant van de horizon, vechtend voor de komende langere dagen. Hij wierp zijn roze en oranje en rode gloed over de oever van de rivier en over de laatste resten sneeuw van de winter. Mijn voeten zonken in het zand van de rivier, snel voorbij aan de ijskoude, stekende pijn van het water, totdat de kou me tot aan mijn enkels gevoelloos maakte. Mijn hand verzonk in mijn japa-tasje, terwijl mijn vingers bij elke ademhaling over de kralen rolden. De wind danste door het hangende naaldendak van de oude, altijd groene bomen. Achter me vervaagde het gelach en de stemmen van mijn vrienden rond het kampvuur naar de achtergrond.
 
Ik kon mijn ogen niet sluiten. Ik kon me niet bewegen. Ik was verdwaald, gefascineerd door de dansende harmonie die alleen op zulke plaatsen bestaat, aan de oevers van rivieren, diep in de bergen, mijlen verwijderd van de dichtstbijzijnde weg. Er is iets puurs aan een landschap dat nog nooit een motor heeft gezien. Elke ademhaling kwam en ging, mijn mantra bij zich dragend. Elke ademtocht kwam en ging en ik verloor mezelf er steeds verder in. Elke ademtocht kwam en ging en ik zou hebben gezworen dat de wind ook aan het chanten was.
 
OM Namo Narayanaya
 
OM Namo Narayanaya 
 
OM Namo Narayanaya 
 
Elke ademtocht droeg een gevoel van vrede, van hoop, van vertrouwen, zoals ik nog nooit eerder had gevoeld. Niets anders leek te bestaan. Er was alleen maar de mantra.
 
Ik had Atma Kriya net een paar dagen daarvoor geleerd. Had voor het eerst in mijn leven over mantra en ademhaling en meditatie gehoord. En daar stond ik aan die oever, mijn tenen ingebed in het zand van de rivier die ik niet meer kon voelen. Het was het meest nabije gevoel van kalmte dat ik ooit had gehad. Het is dichter bij vrede dan ik ooit heb gekend.
 
Totdat hun stemmen klonken, ze riepen mijn naam en doorbraken de stilte. Dat klonk eerder als een verbrijzeling, een versplintering. De volledige verwoesting van de stilte, zoals alleen vier twintigjarigen dat in de vroege uren van de duisternis voor elkaar kunnen krijgen. En plotseling kreeg ik kippenvel van de koele bries en het water leek me tot op mijn botten te bevriezen. En dat lawaai. Het lawaai stroomde weer naar binnen en sloeg me terug in het constante geklets in mijn hoofd. Ik haalde diep adem, keek nog eens met verlangen terug naar het zich verduisterende landschap en maakte de korte wandeling terug naar het kamp.
 
Deze eerste 'ervaring' met Japa Kriya heeft me gegrepen. Ze liet me iets zien wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ze werd mijn grootste vriend en hulpbron. Japa was verschenen om met mij te vieren. Het was daar om me door mijn donkerste uren te dragen en voort te duwen. En zelfs op de dagen dat ik niet wist hoe ik ervan kon houden, was Japa er nog steeds, dansend op mijn tong, wachtend tot ik het weer leuk vond.

We hebben allemaal onze eigen variatie op dit verhaal. We hebben allemaal die ene ervaring en techniek die ons door ons leven voeren. Voor mij is het Japa Kriya. Voor jou is het misschien iets anders. Wat het ook is, vind je verhaal, vind je techniek. Maar maak ze de jouwe. Maak ze je eigen, want het is door sadhana dat je je relatie met God ontwikkelt en ervaart. Sadhana is hoe jij je relatie met God eigen maakt, door Hem te vertellen dat Hij net zoveel bij jou hoort als jij bij Hem. 
 
Laat het je door deze wereld leiden. Laat je inspireren door je ervaringen. Laat je mind geïnspireerd worden om Goddelijk te zijn. Maak van je sadhana zowel je plaats van viering als je toevluchtsoord. Maak er je thuis van.

Blog »